من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که میبینم بد آهنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است...


 

"دوستت دارم" را من دلا آویزترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامنی پر کن از این گل که کنی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن

که فشانی بر دوست

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست




برچسب ها : مشیری
ارسال در تاريخ دوشنبه ۱۳۸٩/۱۱/۱۱ توسط هادی
نظرات شما ()